Hoxe é domingo 19 de novembro de 2017
» Instrucións de uso » Esquema conceptual » Contribucións » Bibliografía » Agradecementos » Traballo » Contacto
lupa

a b c d e f g i l m p r s t v x z todos

A procura retornou 39 entradas:

416  mandil de mostra
421  mantón de caxemira
444  mantón rameado
506  muletilla
450  mandil
455  mostra
459  mantelo
388  mantón floreado
401  mallós
478  mantón de alfombra
45  mantelo
46  mantelo mariñán
47  mantelo de gala
57  mandileta
60  mandil
61  mandil de picote
204  monteira
205  mantón
226  mantela
355  madreña
357  madroña
359  madreña
312  media calada
321  mantón alfombrado
336  manto
241  monteira de pastor
251  madilete
255  manteleta
258  mantón de catro puntas
267  mantela
73  media
102  manga
278  manta
118  muradana
129  mantilla
360  manga perdida
153  madroña
177  mantón de Manila
366  mandil



Resultado da consulta:

Termo 204: monteira  s f  
Definición: Toucado característica do home galego, xer. alta e triangular aínda que podía ser de moitas e variadas formas conforme a zona, feita de felpa, saial, baeta ou pano negro, ribeteada ou cuberta de veludo de cores vivas ou de pano sedán.  [TRG: 45]  [TRG: 55] 
Contexto 1: «Na época á que se refiren os documentos gráficos desta publicación conviven, por exemplo, distintos tipos de puchos no home: monteiras, gorras, sombreiros brandos, boinas, o "canotié", etc.» [VGE: 8]
Contexto 2: «O home na cabeza levaba pucho de la, monteira ou distintos sombreiros. Debaixo da monteira podía leva-lo pano de seda nos días de festa.» [VGE: 12]
Contexto 3: «Aínda que con menor frecuencia que o home, a muller tamén podía levar casquete, monteira ou sombreiros elegantes, sóbor de todo nas vilas e pazos.» [VGE: 11]
Contexto 4: «[As monteiras] ían sempre moi adornadas, con plumas de ave, bordadas con la de cores, etc.» [VGE: 13]
Contexto 5: «A prenda cecáis máis vella do traxe dos homes é a monteira, de probable orixe meieval. A monteira variaba moito dunhas localidades a outras, tanto na forma coma no grandor. Polas terras de Padrón tiña forma de casquete, sen adornos; nas Mariñas era máis outa, con presiñas de terciopelo; na Mahía tiña unha forma semellante a un pequeno chapéu, coa aba cinguida á copa por detrás e polos lados e tendida por dediante, a xeito de viseira. No interior da Galiza eran triangulares, grandes, pespunteadas con lá de cores e con bulsas. As monteiras eran castañas, ou negras, ou verdes, etc., e ían ribeteadas con fita negra ou verde. Algúns tipos de monteiras levan nomes especiás, coma socede coa pucha, o pucho e a cadela.» [O: 282]
Contexto 6: «El gaitero, segundo personaje de la escena, luce en la cabeza repinicada monteira con la punta de candil hacia delante. Compone su vestimenta: chaqueta, chaleco, calzón, cirolas, polainas y zapatos.» [TG: 27]
Nota: Na punta, podía ter dúas ou tres borlas de seda e, na volta, podía colocarse unha pluma de pavo.